Casara tarde, en xuño de 1943, despois dos bombardeos dos americanos en Cagliari, e naqueles tempos chegar aos trinta anos sen ter amañado un matrimonio era pouco menos que ser unha solteirona. Non era que fose fea nin que lle faltasen pretendentes, todo o contrario. Só que nun momento dado os pretendentes comezaban a espazar as visitas ata que xa non aparecían nunca máis, sempre antes de lle pedir oficialmente a man ao meu bisavó...

Mentres prepara o seu casamento, unha moza recorda a vida da súa avoa: unha muller sarda, romántica, namoradiza e ilusionada, que procura o amor ideal, ata o punto de escribir apaixonados poemas e de considerar que un home a pretende só con sorrirlle. Mais a familia obriga a mullera casar con alguén de quen non está namorada; un home que debe aceptala para saldar débedas coa familia dela...